Alan MooreAlan Moore is de schrijver die bewees dat superheldencomics literatuur konden zijn. Hij deed dat niet door de personages serieuzer te maken, maar door de vragen die ze stelden serieuzer te nemen. Macht, moraliteit, identiteit, het zijn geen decoraties in zijn verhalen, ze zijn het onderwerp.
De Twee Grote WerkenWatchmen is het meest besproken superheldenverhaal dat ooit is gemaakt. Twaalf issues uit 1986-1987 die de vraag stellen wat er zou gebeuren als er echt superhelden waren, en wat voor mensen ze zouden zijn. De constructie van het verhaal is zo precies dat elke herlezing nieuwe details onthult. Dave Gibbons tekende het, en de 9×9-grid lay-out is bewust en functioneel.
V for Vendetta is politieker en toegankelijker. Een gecentraliseerde staat in een dystopisch Engeland, een anonieme terrorist die een tiener redt en inzet als instrument van verandering. Of V de goede kant is, laat Moore bewust open.
Swamp Thing en BatmanSwamp Thing is waar Moore zijn naam vestigde bij DC. Hij nam een B-personage en maakte er iets van dat horror en filosofie mengde op manieren die het medium daarvoor niet had gezien. Zijn run begint bij issue 20 (niet 1), en dat is het startpunt.
Batman: The Killing Joke is één album, één verhaal over de Joker en zijn relatie tot Batman. Controversieel vanwege wat er met Barbara Gordon gebeurt, maar de toon en de filosofie zijn scherp.
From Hell is zijn langste werk: Jack the Ripper als Victoriaanse studie in macht en klasse. Eddie Campbell tekent het in schetsachtige zwart-wit. Niet toegankelijk, maar onvergetelijk.
StartpuntWatchmen. Als dat aanslaat, ga je vanzelf verder. Als dat niet aanslaat, is de rest van zijn werk waarschijnlijk ook niet voor jou.