Vertigo

Vertigo was het volwassen imprint van DC Comics. Van 1993 tot 2020 verschenen hier de series die te donker, te vreemd, of te expliciet waren voor het reguliere DC-label. Geen superhelden in spandex, maar horror, misdaad, politiek en fantasy voor lezers die meer wilden dan de gemiddelde superheldencomic.

De Grote Titels

The Sandman van Neil Gaiman is het vlaggenschip. Morpheus, de verpersoonlijking van dromen, navigeert door mythologie, geschiedenis en het menselijk onderbewustzijn. 75 issues die lezen als literatuur. Niet voor niets een van de weinige comics die ooit een World Fantasy Award won.

Preacher van Garth Ennis is precies zo grof en blasfemisch als de titel doet vermoeden. Een Texaanse predikant met de stem van God gaat op roadtrip om de Almachtige ter verantwoording te roepen. Niet subtiel, wel briljant.

100 Bullets van Azzarello en Risso draait om een simpele vraag: als je een koffer krijgt met een pistool, honderd onherleidbare kogels, en bewijs dat iemand je leven heeft verwoest, wat doe je dan? Noir tot op het bot.

Meer Dan Die Drie

Fables zet sprookjesfiguren in modern New York. Sweet Tooth van Jeff Lemire is post-apocalyptisch drama met herten-oren. Y: The Last Man volgt de laatste man op aarde nadat elk mannelijk zoogdier sterft. DMZ gooit een fotojournalist midden in een tweede Amerikaanse burgeroorlog. Scalped is crime fiction op een Native American reservaat. Transmetropolitan is gonzo-journalistiek in een dystopische toekomst.

Waarom Vertigo Ertoe Doet

Vertigo bewees dat comics meer konden zijn dan superheldengevechten. Veel van wat nu normaal is in het medium, van volwassen thema’s tot literaire ambities, begon hier. Het imprint bestaat niet meer, maar de titels zijn tijdloos. Begin waar je wilt. Er zit geen verkeerde keuze tussen.